Elsku Lára mín
Þau verða þung sporin næstu daga - þegar við fylgjum þér, Lára mín, síðasta spölinn þinn.
Það er óraunverulegt að þurfa að kveðja þig svona snemma.
Þig — sem varst svo einlæg og hlý, svo eldklár og full af lífsgleði.
Þú varst ekki bara vinkona mín — þú varst æskan mín, hluti af lífi mínu, hluti af mér.
Þú varst alltaf skrefinu á undan. Við æfðum báðar á píanó — á meðan ég æfði Für Elise æfðir þú verk á borð við La Campanella. Í fögum sem ég fékk 9 í einkunn fyrir, fékkst þú 10. Í íþróttum hljópst þú hraðar en allir — og ég hljóp alls ekki. Alltaf aðeins betri, og ég leit svo mikið upp til þín.
Ég man svefnherbergisgluggann þinn beint á móti mínum og kvöldin þegar við sendum hvor annarri ljósmerki til að segja góða nótt — og morgnana þegar við drógum frá glugganum til að gefa til kynna að við værum vaknaðar og tilbúnar að byrja að leika.
Ég man líka tjaldútileguna í garðinum þínum þegar þú og Logi voruð rétt að byrja að stinga saman nefjum. Þú vissir ekki hvað þú ættir að segja eða hvernig þú ættir að svara skilaboðunum, svo við sátum saman og sömdum þau — orð fyrir orð. Þannig var vináttan okkar; við leystum lífið oft saman.
Ég minnist þess þegar þú varst nýgreind með sjúkdóminn þinn og læknirinn var að útskýra lyfjakokteilinn fyrir þér. Þá greipstu fram í og þuldir upp allt lotukerfið, í réttri röð og án þess að hika. Við sprungum úr hlátri. Þetta var svo þú — hugurinn eldfljótur, húmorinn snjall og hláturinn smitandi.
Jafnvel þegar lífið var þungt gastu hlegið. Oft að sjálfri þér, oft að hugmyndunum sem spruttu upp í maníunum þínum. Við grétum líka saman — því þetta var oft drulluerfitt og ógeðslega ósanngjarnt og vont — en hláturinn var bæði vörn og líflína, fyrir þig og fyrir mig. Í honum var léttleiki sem bar okkur í gegnum ansi margt.
Það mun taka mig tíma að sætta mig við að veikindin hafi verið orðin þér svona erfið. Þú kaust að reyna að deyfa sársaukann þegar hann varð of mikill — og í því kýs ég að sjá ekki uppgjöf, heldur mannlega þörf fyrir hvíld á sjúkdómi sem þú hafðir glímt við um langa hríð, án bata í sjónmáli.
Og ég mun alltaf standa með þér, elsku Lára mín.
Ég sé þig áfram í stelpunum þínum — sem þú elskaðir af öllu hjarta. Þær voru ljósin þín, akkerið þitt og tilgangurinn, jafnvel þegar þér leið sem verst. Ég er svo heppin að fá að halda utan um þær áfram — og minningarnar okkar — alltaf.
Ég vildi óska að þetta hefði farið öðruvísi.
Ég sakna þín meira en orð fá lýst.
Það var svo ótrúlega margt eftir 💔
