Okkar yndislegi faðir, tengdafaðir, afi og langafi

Jón Sveinn Friðriksson
Múrari
Kirkjusandi 5, 105 Reykjavík

lést á Hrafnistu við Skógarbæ 25. júní s.l.

Jón Sveinn Friðriksson (Jónsi) fæddist á Ólafsfirði þann 12. ágúst 1945. Hann lést á Hrafnistu við Skógarbæ þann 25. júní sl., 80 ára að aldri.

Foreldrar Jóns voru hjónin Friðrik Ellert Jónsson, f. 5. sept. 1913, látinn 30. október 1987 og Sölvína Herdís Jónsdóttir, fædd 22. ágúst 1916, látin 2. janúar 2007. Þeim varð sex barna auðið og var Jónsi fjórða barnið í röðinni og eini drengurinn. 

Systur Jóns eru í aldursröð, Guðfinna, fædd 1938, eiginmaður Gunnar Ágústsson. Jónína Margrét (Gréta), fædd 1940, látin 19. mars sl. Eftirlifandi eiginmaður Grétu er Einar Gestsson. Hildur, fædd 1944. Eiginmaður hennar var Gylfi Ólafsson, látinn 17. júní 2020.  Auður Regína fædd árið 1948 og Eygló, fædd árið 1951.

Jón kvæntist Jónu Guðrúnu Gunnarsdóttur, f. 21. ágúst 1946 og áttu þau 4 börn. 

Jóna Guðrún lést þann 5. febrúar 2025.

a) Kristín Gunný Jónsdóttir f. 20. júlí 1967, maki Hafsteinn Eyvindsson f. 15. mars 1963.

1) Eva Rún f. 2. apríl 1995, maki Alexander Már Bjarnason. Börn: Róbert Leó, Nadia

Hafsteinn Eyvindsson á þrjá stráka af fyrra hjónabandi, þá Halldór, Hafþór og Fannar.

b) Herdís Sölvína Jónsdóttir f. 10. mars 1972, fyrrum maki Haraldur Pétursson f. 10. ágúst 1970.

1) Hulda f. 6. maí 1995, maki Martin Alexander Garenfeld.

2) Thelma Rut f. 25. september 2002, unnusti Maximo Maturana

c) Friðrik Ellert Jónsson f. 2 nóvember 1973, maki Vilborg Stefánsdóttir, f. 9. júlí 1975.

2) Andrea Rut f. 18. september 2003, unnusti Emil Örn Gunnarsson

d) Gunnar Örn Jónsson f. 26. nóvember 1981, maki Jóna Guðný Arthúrsdóttir, f. 18. október 1984.

Jónsi ólst upp, ásamt systrum sínum í Lyngholti á Ólafsfirði.

Að loknum grunnskóla við barnaskóla Ólafsfjarðar flutti Jónsi suður til Reykjavíkur og sótti nám í múraraiðn við Iðnskólann í Reykjavík þar sem hann lauk sveinsprófi árið 1969.

Jónsi starfaði lengst af sem múrari hjá Verkamannabústöðum, sem síðar varð að Húsnæðisnefnd Reykjavíkur. Hann var iðinn og samviskusamur í störfum sínum og síðustu tvo áratugi starfsævinnar vann hann sjálfstætt og tók að sér ýmiss fjölbreytt verkefni.

Á sínum yngri árum skipaði sjómennskan einnig sinn sess í lífi Jóns. Hann réri meðal annars til sjós með föður sínum á Sigurði Pálssyni og fór auk þess í lengri sjóferðir á stærri skipum, meðal annars til Halifax og Hull.

Eftir að Jón og Jóna hófu búskap í Reykjavík bjuggu þau fyrst í Akurgerði. Síðar fluttu þau í raðhús í Rjúpufelli sem Jón reisti að mestu leyti sjálfur, af þeirri natni og verkfærni sem einkenndi hann. Þar bjuggu þau hjón ásamt börnum sínum í hartnær fjörutíu ár. Árið 2011 fluttu þau síðan að Kirkjusandi þar sem þau áttu sitt heimili síðustu æviárin.

[DEFAULT]

Pabbi var einstakur maður og þegar ég hugsa til hans er það fyrst og fremst hlýjan, góðmennskan og óeigingirnin sem koma upp í hugann. Hann var maður sem lifði fyrir fjölskylduna sína og allt sem hann gerði bar þess merki að honum var umhugað um fólkið sitt. Það var honum einfaldlega eðlislægt að hugsa um aðra áður en hann hugsaði um sjálfan sig.  

Trúin skipaði stóran sess í lífi hans og hann lagði ríka áherslu á að byggja heimili sitt á þeim gildum sem skiptu hann mestu máli; kærleika, virðingu og öryggi. Sem barn man ég sérstaklega eftir kvöldunum þegar við fórum með bænir saman áður en við fórum að sofa og pabbi kom síðan og gaf okkur baknudd uppi í rúmi. Þetta voru litlu augnablikin sem sögðu svo mikið um þann mann sem hann var; hlýr, gefandi og alltaf til staðar.

Þegar barnabörnin komu í heiminn var fallegt að sjá að ekkert breyttist. Hann gaf þeim það sama og hann hafði alltaf gefið okkur, tíma sinn, umhyggju og óskipta athygli. Hjá afa fundu allir fyrir öryggi og kærleika.

Pabbi var afskaplega duglegur maður. Hann þurfti alltaf að hafa eitthvað fyrir stafni og oft þurfti ekki einu sinni að biðja um hjálp því hann var einfaldlega mættur og byrjaður. Það gladdi hann að geta létt undir með öðrum og að hjálpa fjölskyldunni sinni og vinum.

Hvernig pabbi hugsaði um sig minnti mig oft á tíðum meira á atvinnumann í íþróttum, en múrara.  Hann fór í sund á hverjum degi, borðaði hollan mat, vildi ekki sjá skyndibita og hugsaði vel um svefninn.  

Áhugi á fótbolta var stór hluti af hans lífi og ég á margar góðar minningar með pabba tengdar stundum sem við áttum saman yfir leikjum. Hann var mikill Valsari og hélt líka með Liverpool. Ég er líka óendanlega þakklátur fyrir allan þann tíma sem hann gaf mér þegar ég var yngri.  Hann horfði á alla leiki hjá mér og keyrði mig og vini mína úr Breiðholtinu ansi oft á æfingar að Hlíðarenda.  

Þrátt fyrir erfið veikindi síðustu fjórtán ár kvartaði hann sjaldan og sýndi þann styrk sem einkenndi hann alla tíð. Hann barðist af æðruleysi og reisn og lifði mun lengur en læknar og við fjölskyldan þorðum að vona. 

Ég er fyrst og fremst þakklátur fyrir að hafa fengið að eiga pabba eins og hann. Mann sem kenndi mér með eigin lífi hvað kærleikur, dugnaður, ábyrgð og fjölskylduást raunverulega þýða.  Hann minnti mig líka á að setja ekki of miklar kröfur á sjálfan mig og minnti mig reglulega á að reyna að slaka á og njóta lífsins.  

Líf hans einkenndist af því að gefa af sér, elska sína nánustu og vera alltaf til staðar þegar á þurfti að halda.

Slíkir menn skilja eftir sig meira en minningar. Þeir skilja eftir sig spor í hjörtum þeirra sem fengu að njóta kærleikans.

Pabbi kenndi mér margt, en umfram allt að bera virðingu fyrir öðrum og koma fram af góðmennsku. Það endurspeglar vel það sem hann trúði á og hafði að leiðarljósi alla tíð:

„Allt sem þið viljið að aðrir menn geri yður, það skuluð þið og þeim gera.“

Ég mun sakna hans meira en orð fá lýst, en ég veit að það sem hann gaf okkur lifir áfram. Fyrir það verð ég ævinlega þakklátur.

Ég kveð elsku pabba með þakklæti og kærleika í huga.

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Jón Sveinn Friðriksson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Elsku Pabbi minn