Fylgja minningarsíðu
Gerður Pálmadóttir
Fylgja minningarsíðu
24. febrúar 1948 - 4. mars 2025
Útför
Útför hefur farið fram.
Saknaðarkveðja
Það var á fyrstu árum Ljósanæturhátíða sem ég og Katý Hafsteins vorum með veislu í litla hvíta kastalanum okkar í Keflavík sem leiðir okkar lágu saman. Þú hafðir verið búsett erlendis um tíma en varst nú komin heim, lífsglöð og frjáls eins og alltaf. Ég man þegar Katý kynnti mig fyrir þér firsta skipti því þú vaktir strax athygli mína, ekki aðeins fyrir glæsilegan klæðaburð heldur líka fyrir þann ljóma sem stafaði af þér. Lífsgleðin og orkan sem fylgdi þér voru smitandi og þú barst með þér birtu og hlýju hvert sem þú fórst.
Bæta við leslista
Elsku besta Amma okkar
Það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar við hugsum um þig er að þú sagðir aldrei nei og varst alltaf til í allt. Það stóð ekkert í vegi fyrir þér þegar kom að því að gleðja okkur, jafnvel þegar þú varst nýbúin að brjóta á þér fótinn og fórst samt ein með okkur í Disneyland í Frakklandi. Þú vildir alltaf vera með og það var ekkert sem stoppaði þig.
Bæta við leslista
Einstök vinkona
Það er stórt skarð höggvið í vinkvennahópinn við fráfall Gerðar Pálmadóttur. Við áttum saman fjögur dýrðleg ár í Verzlunarskólanum við Grundarstíg á árunum 1962-1966. Þau eru mörg einkunnarorðin sem eiga við þessa einstöku vinkonu. Hún var óendanlega hugmyndarík, listræn, framtakssöm, fyndin og frumleg og örlát á sinn tíma með þátttöku í nefndum og ráðum til undirbúnings skemmtilegra fagnaða fyrir okkur öll. Sjálf var hún hrókur alls fagnaðar. En hún var líka einlægur vinur vina sinna, hjálpsöm og úrræðagóð.
Bæta við leslista
Góða ferð gullið mitt
Klukkan hættir að slá og þú ert flogin. Þú mikli töffari hjartans, þú mannvinur, þú skjól þeirra sem þarfnast ástar og athvarfs. Sá ómetanlegi fjársjóður sem slík umhyggja og kærleikur er þeim sem njóta gleymist aldrei.
Bæta við leslista
Kær vinkona fallin frá
Um þessar mundir eru liðin nákvæmlega 40 ár frá stofnun FAAS, Félags áhugafólks og aðstandenda um alzheimers-sjúkdóminn og annarra skyldra sjúkdóma en árið 2016 var nafni þess breytt í Alzheimersamtökin. Á þetta minnist ég því Gerður Pálmadóttir var örlagavaldur í sögu þessa félags. Hún var fyrsti formaður félagsins og var gerð að heiðursfélaga þegar minnst var aldarfjórðungs frá stofnun Alzheimersamtakanna árið 2010. Árið 1985 vissu landsmenn lítið um alzheimers-sjúkdóminn en á því hefur orðið mikil breyting með aukinni fræðslu. Þegar ég gekk inn í stjórn félagsins vissi ég lítið um Gerði annað en það að hún rak verslun í miðbænum og var af þeirri ástæðu oft kölluð Gerður í Flónni. Áhugi Gerðar fyrir velferð fólks sem þjáist af heilabilun má eflaust rekja til þess að faðir hennar, Pálmi Pétursson sem var vinsæll kennari, greindist með alzheimers-sjúkdóminn. Eflaust má segja það sama um aðra stjórnarmenn á stofnfundinum og reyndar allar götur síðar að þeir áttu aðstandendur sem áttu við heilabilun að stríða. Gerður var aðaldriffjöðrin í starfsemi félagsins fyrstu árin. Á þessum tíma var verið að opna dagvistunina Hlíðabæ fyrir heilabilaða einstaklinga. Til þess að gera dagvistunina hlýlega og heimilislega stóð félagið með Gerði í fararbroddi fyrir söfnun vandaðra húsgagna í Hlíðabæ. Undirtektir voru framar öllum vonum enda mætti Gerður oft í fjölmiðla til að kynna félagið og þær aðstæður sem heilabilað fólk bjó við.
Bæta við leslista
Amma þú ert alltaf með okkur
Elsku amma Gerður okkar, það er svo sárt að hugsa til þess að þú sért búin að kveðja þennan heim. En á sama tíma vitum við að þú ert alltaf hér með okkur. Þú varst einfaldlega ein besta manneskja sem við höfum kynnst með fallegustu sálina. Það að geta kallað þig ömmu okkar er mesta blessun sem við vitum um. Þú tókst mömmu okkar að þér eftir fráfall elsku ömmu og afa og ekki tókstu bara hana heldur alla, það er dæmi um hversu dásamleg manneskja þú varst. Þú gerðir móðurfjölskylduna okkar svo kæra. Það var ekkert betra en að eyða tíma með þér; skemmtilegu spilakvöldin sem þú lagðir áherslu á að halda annan hvern laugardag fyrir okkur, Erni og Gerði Lind til að skapa góðar minningar, spennandi sögurnar sem þú hafðir að segja, hlýju knúsin, þín sýn á heiminn og margt fleira. Síðan var alltaf svo ótrúlega skemmtilegt að fara út á land og eyða mörgum fríum saman. Þú varst alltaf svo hress og skemmtileg og kenndir okkur svo margt. Ef við fengjum að velja eitt orð til að lýsa þér eða minnast þín þá væri það kærleikur. Það er orðið þitt. Eftir allt þá er það lausnin. Þú varst allt sem við gátum beðið um, svo hjartahlý og sást það góða í öllum. Þú átt alltaf eftir að eiga stóran stað í hjarta okkar allra. Við erum svo óendanlega þakklát fyrir þig og stóra hlutverkið sem tókst að þér fyrir okkur. Við biðjum englana og guð að geyma þig og þína. Elskum þig elsku amma, minning þín lifir að eilífu.
Bæta við leslista
Elsku systir okkar
Elsku Gerður systir okkar sem elskaði lífið og heiminn svooo mikið er farin frá okkur allt of snemma, hver trúir því? Við héldum að ekkert fengi henni haggað en það er víst ekki svo í raunheimum, við förum víst öll til skaparans á einhverjum tímapunkti og hennar tími var kominn, en eins og Alla, ein af systrunum, segir þá er Gerður ekki að fara neitt, hún verður alltaf í hjörtum okkar og það er gott til þess að hugsa, þessi skemmtilega, tilfinningaríka og framkvæmdaglaða systir okkar sem kryddaði lífið svo óendanlega.
Bæta við leslista
Guð geymi þig engillinn minn
Veturinn gleymist er vorsól blikar skær,
Bæta við leslista
Hvíldu í friði elsku vinkona
Nú sit ég og fletti gömlum myndaalbúmum. Þau eru fjársjóður sem hægt er að gleyma sér yfir og rifja upp liðna tíma. Hér eru myndir af okkur Gerði og fleiri litlum stelpum í sumardvöl á Kirkjubæ í Eyjum, ég hjá ömmu og hún í næsta húsi.
Bæta við leslista
Hvíl í friði kæra Gerður
Laugarnesið var leikvöllur okkar Gerðar í barnæsku. Við áttum heima hvor sínum megin við skólalóð Laugarnesskóla. Móinn, fjaran og óbyggð svæði þar sem nú er Laugardalsvöllur var okkar leiksvæði. Sundlaugarnar voru mikill miðpunktur tilverunnar. Þangað var farið oft á dag, því þar var hægt að fara að horfa á aðra í sundi og mæla sér svo mót og safna í lið fyrir leiki þess tíma. Fallin spýtan, yfir – yfir smíðakennsluhúsið – og brennó.
Bæta við leslista
í ást og friði
Æskuvinkona mín, Gerður Pálmadóttir, er látin og mér er ljúft og skylt að minnast hennar, en vinátta okkar spannaði rúm 65 ár. Laugarnesskólinn var fjölmennur og í árganginum okkar voru sjö bekkjardeildir. Þar var samsöngur á morgnana og mikil og góð samskipti okkar krakkanna, bæði í skólanum og í sundlaugunum gömlu, en þar hittumst við síðdegis og á kvöldin og áttum góðar stundir. Það voru oft haldin skólaböll í Laugarnesskóla og leikin leikrit og svo var dansað langt fram á kvöld og þar eignuðumst við vini sem mörg hver halda enn hópinn og gleðjast saman og Gerður tók þátt í þeim fundum, eftir að hún flutti heim til Íslands aftur, en hún bjó lengi erlendis, meðal annars í Hollandi. Gerður hafði mikinn áhuga á tísku og alls kyns fatnaði og á unglingsárum okkar kom hún í heimsókn til Huldu mömmu minnar og lærði að sníða á eldhúsborðinu heima hjá mér og svo var saumað og mátað og fljótt eftir þetta fór Gerður að framleiða margs konar fatnað, sem hún svo seldi víða í gegn um árin, auk þess að flytja inn einstaklega falleg tískuföt sem hún seldi í búðunum sínum og ég var alltaf aðdáandi hennar og viðskiptavinur á meðan hún rak búðina sína í Reykjavík, sem hét Flóin. Þótt árin hafi liðið fljótt og við hefðum stundum ekki hist lengi var alltaf sama hreinskilnin á milli okkar, sami húmorinn hjá okkur og hún alltaf jafn frumleg og sjálfri sér samkvæm. Ég vil þakka vinkonu minni samveruna og allt sem hún var mér og gaf mér. Við þekktum foreldra hvor annarrar og þótti vænt um börn hvor annarrar og við hittumst oft þessi síðustu yndislegu ár og minning um fallega og skemmtilega vinkonu mína mun fylgja mér áfram æviveginn.
Bæta við leslista
Another You
Whispers in empty rooms Your presence still walks these halls Miles between us now Can't make it to your final call
Bæta við leslista
Everyone smiles in the same language
"Gary" as we all called her in America (we couldn't pronounce Gerdur) was with us for only a year but remains in our hearts forever. She came to visit us now and then and she was always the same, positive, smiling and inquisitive girl that we knew in 1967. I finally visited her in 2019 and she showed me around her beautiful country. She took me on a tour that only she could give. I think that we hit every bakery and ice cream shop on the island. I cherish this last visit.
Bæta við leslista
MY DEARLY BELOVED FRIEND & MENTOR FROM ICELAND
One day in 1993, an unknown woman called me up speaking Dutch with a weird accent and told me she had read an article that I had written in a Dutch newspaper about the artist Dadara.
Bæta við leslista