Fædd 6. júlí 1939 – Dáin 17. október 2026

Móðir okkar, Erna Sigurbjörg Hartmannsdóttir, fæddist í Lyngholti á Ólafsfirði 6. júlí 1939. Hún lést á líknardeild Landakots 17. október 2026.

Foreldrar hennar voru hjónin Hartmann Pálsson, sundkennari og síldarmatsmaður (f. 5. janúar 1908, d. 5. júlí 1983), og María Anna Magnúsdóttir, húsmóðir (f. 17. nóvember 1909, d. 5. apríl 1999). Erna var sjötta í röðinni af átta börnum þeirra. Systkini hennar voru Kristín María (f. 1929, d. 2023), Halldóra Maggý (f. 1931, d. 2018), Ásta Margrét (f. 1933, d. 2007), Guðrún Elín (f. 1935, d. 2025), Adda Sigurlína (f. 1937, d. 2008), Ásdís (f. 1945) og Haukur (f. 1946, d. 1946).

Erna eignaðist fjögur börn með fyrri eiginmanni sínum, Erni Karlssyni: Hörð (f. 1959, d. 1974), Örn (f. 1960), maki Þórunn Þórólfsdóttir, Hafdísi (f. 1961), maki Gylfi Pétursson, og Karl (f. 1962), maki Sólveig Jóhannesdóttir. Árið 1976 kynntist hún seinni eiginmanni sínum, Antoni E. Þórjónssyni (f. 29. júní 1937, d. 22. október 2025), og áttu þau farsæla og viðburðaríka samfylgd. Síðasta heimili Ernu var á Skógarvegi 4 í Reykjavík.

Það er margt sem kemur upp í hugann þegar við kveðjum elskulega móður okkar. Lífið fór ekki alltaf mjúkum höndum um hana, en hún mætti öllum áskorunum af einstöku æðruleysi, seiglu og reisn. Aðeins sextán ára gömul fór hún að heiman til að hefja sitt eigið lífshlaup. Síðar stóð hún ein í stafni sem einstæð móðir með fjögur ung börn, þar sem dugnaður hennar og ósérhlífni héldu heimilinu gangandi. Þyngsta höggið reið yfir árið 1974 þegar elsti sonurinn, Hörður, var hrifinn burt af slysförum á fermingarári sínu. Þá sorg bar hún ætíð í hjarta sínu en hélt samt áfram, sterk og kærleiksrík fyrir okkur hin.

Gæfan brosti við henni þegar hún kynntist Tona sínum árið 1976. Saman áttu þau ótal ævintýri og voru einstaklega dugleg að ferðast um heim allan. Ferðalögin innanlands voru ekki síður eftirminnileg, en þróunin í útilegubúnaðinum var saga út af fyrir sig: byrjað var á breyttum pallbíl og hústjaldi, sem varð að fellihýsi, þá pallhýsi og loks hjólhýsi sem festi rætur í sumarbústaðahverfinu á Laugarvatni, þar sem fjölskyldan átti margar dýrmætar samverustundir.

Mamma var óhrædd við lífið og mikill ævintýramaður í sér. Stórafmælin hennar voru ávallt haldin með stæl og ferðalögum með fólkinu hennar. Sextugsafmælinu fagnaði hún á Spáni með börnunum sínum, sjötugsafmælinu í Tyrklandi umkringd börnum og góðum vinum, og þegar hún varð áttræð hélt allur stórfjölskylduhópurinn – börn, barnabörn og barnabarnabörn – saman til Tenerife. Lýsandi fyrir kjark hennar og lífsþorsta var þegar hún skellti sér þar í svifvængjaflug (paragliding) ásamt börnum sínum og sveif tignarlega niður úr 1.000 metra hæð, áttræð að aldri. Það lýsti mömmu svo vel; hún lét aldurinn aldrei stoppa sig í að njóta augnabliksins.

Mamma var ákaflega viljasterk, fær og vandvirk kona. Hún rak verslun á Grund og sinnti starfi dómritara við héraðsdóm til margra ára af mikilli samviskusemi.

Mamma hafði brennandi áhuga á ættfræði og þótti sumum nóg um þegar farið var fjóra til fimm mannsaldra aftur í tímann við matarborðið. En hún lifnaði heldur betur við ef henni tókst að finna tengingu eða samhengi í fjórða, fimmta eða sjötta lið – þá ljómaði hún af ánægju og fræddi alla í kringum sig.

Andleg mál áttu einnig stóran sess í lífi hennar og hún hafði ríka innsæisgáfu. Árið 1964 gekk hún í Guðspekifélagið og hélt alla tíð miklum áhuga á dulrænum efnum. Eftirminnilegar eru stundirnar þegar vinkonurnar komu í heimsókn; þá var oft brugðið á leik með bollalestur. Eftir að hafa snúið kaffibollanum um höfuð sér var rýnt í mynstrin í bollanum af mikilli einbeitingu, spekúlerað í ókomna tíma og hlegið mikið saman.

Listagyðjan fylgdi henni alla tíð. Hún sótti fjölmörg námskeið í málun og var mikill listmálari. Eftir hana liggur fjöldi fallegra verka, bæði olíumálverk og vatnslitamyndir. Hún var mikill náttúruunnandi, lagði áherslu á að hafa gott útsýni til fjalla og sjávar, og endurspeglaðist sú fegurð skýrt í myndunum hennar. Þá las hún mikið og kunni ógrynni af ljóðum utan að.

Heimilið hennar var hennar griðastaður, fyllt af fallegum hlutum og einstakri hlýju. Mamma hafði óendanlega gaman af börnum og var aldrei kátari en þegar nóg var af lífi í kringum hana og hópurinn orðinn stór af börnum, barnabörnum og langömmubörnum. Gestrisni hennar átti sér fáa líka; þegar von var á fólki var eldað og bakað af mikilli rausn. Hjá henni var alltaf til nægur matur og alltaf hægt að bæta einum við matarborðið.

Við kveðjum mömmu með djúpri virðingu og þakklæti fyrir allt sem hún gaf okkur, kærleikann, lífsgleðina, ævintýrin og veganestið sem hún færði okkur út í lífið. Minningin um sterka, glaðlynda og hugrakka konu mun lifa áfram í hjörtum okkar.

Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt,

Þel getur snúist við eitt lítið orð.

Svo oft leynist strengur í brjósti, sem brast

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Erna Sigurbjörg Hartmannsdóttir

Útför

Ertu með minningargrein?