Emelía Mist Kjartansdóttir

Til elsku Emelíu

Ég get enn ekki trúað því að þú sért virkilega farin. Það verður að eilífu partur af mér sem var tekinn frá mér daginn sem þú fórst. Parturinn af mér sem var skapaður úr öllum okkar tíma saman. Parturinn sem var skapaður þegar við vorum litlar stelpur hlaupandi um húsið í prinsessukjólum og þegar við fórum alltaf saman í sund, að þykjast vera hafmeyjur. Ég sakna hlátursins þíns þegar við vorum að gera allt og ekkert. Brosið þitt, knúsin þín og þú. Þú sem varst alltaf til staðar fyrir mig, að eilífu. Ég óska þess að ég hefði getað gert eitthvað til að koma í veg fyrir hvað gerðist, ég óska þess að ég hefði getað hitt þig meira. Ég mun aldrei gleyma þér Emelía, ég lofa því. Elska þig að eilífu.