Aðalsteinn Bjarnfreðsson

Ljós augna minna

Elsku hjartans ástin mín, þá ertu farinn frá mér. Mér finnst þetta svo sárt og mér líður ekki vel, ég sakna þín svo en ég veit að þú ert kominn til hennar langömmu og ég veit að þar líður þér vel. Við töluðum svo oft um þetta, þú reyndir að hjálpa mér að sætta mig við lífsins gang. Það rifjast upp svo margar minningar núna þegar ég skrifa þessar línur til þín. Ég varð þeirrar blessunar aðnjótandi að fá að alast upp hjá þér og ömmu, betri og öruggari stað er ekki hægt að finna fyrir barn. Minningarnar um ísbúðina okkar og þær stundir sem við áttum þar eru svo margar og góðar. Þú varst aldrei sparsamur á hrósið til litlu Rutar þinnar, þetta er flottasti ís í brauði, sem ég hef séð sagðirðu við mig þegar ég var að brölta við að gera fyrstu ísana mína. Þú varst alltaf til staðar þegar ég þurfti ráðleggingar, alltaf tilbúinn að fórna öllu til að hjálpa, þannig varstu bara af guði gerður. Manstu kapphlaupið okkar á Dunhaganum, ííííí sagði hún í fýlunni sinni þegar þú stakkst af. Svo man ég líka að það borgaði sig alltaf að fara með afa á leynistaðinn, þá varstu að passa mig og þurftir að skreppa og stússast vegna ísbúðarinnar og varðst að fá mig til að koma með. Ég var nefnilega svo forvitin, nennti ekki að fara, en þegar þú nefndi leynistaðinn, þá varð hún Rut þín forvitin og vildi koma með. Svo þegar við komum heim, þá var ég alltaf með fullt fangið af allskyns dóti, nammi og fleiru sem þú hafðir keypt í öllum heildverslununum, sem voru leynistaðirnir. Þér fannst líka alltaf gaman að segja frá, þegar ég var að biðja um kexið á Dunhaganum, þú vissir ekki um það og lyftir mér upp að skápnum sem ég benti á og svo sagði ég oh þú ert svo vitlaus afi, þú ert bara klikk.